Ceramika przyszła do mojego życia w idealnym momencie – wtedy, gdy najbardziej potrzebowałam przestrzeni na coś prawdziwego, bliskiego.
Zawsze lubiłam prace manualne, ale dopiero pracując z gliną, poczułam, że to jest to. Moment, w którym glina zaczyna nabierać kształtu, a potem wypalona w piecu zamienia się w coś trwałego, jest magiczny! WOW!

To praca, która wymaga cierpliwości, ale daje satysfakcję. Każdy etap tworzenia – od mieszania szkliw, przez formowanie, aż po czekanie na efekty w piecu- uczy pokory i cieszenia się procesem. Ceramika nie jest szybka ani przewidywalna. Może dlatego tak bardzo ją kocham. Uczy wrażliwości, cierpliwości, pokory. Najpiękniejsze jest to, co dzieje się później. Kiedy ktoś trzyma w rękach moje naczynie i mówi: „To mój ulubiony kubek”. W takich chwilach czuję, że to, co robię, ma sens.